به جز آینه ها که حقیقتا در هستند (اگر آدم به درستی بداند کدامیک از دو نفری که به هم نگاه می کنند، خودش است به راحتی در را باز می کند!)، بقیه درها به جایی باز نمی شوند. درست مثل افسانه یهودی سرگردان، انسان هم برای همیشه در مغز خود سرگردان است. جعبه تاریک تنگی که در آن، جسمِ نمناک وجود، همان چیزِ نیم زندۀ مغشوشِ فروغ، خودش را با خرده آتشِ امید گرم می کند. اما یک انسان مگر چقدر هیزم دارد؟