وقتی به جنایت های داعش می اندیشم،_به کشتارهای

بی معنایش؛ زیرا همه خون ریزان بزرگ تاریخ [بزرگ در اینجا به

معنای وسعت کشتار است] حداقل با توسل به بهانه ای (جنایت

همیشه می کوشد حاوی معنایی موجه باشد؛ هیتلر و استالین

هر دو برای جنایت های هولناکشان توجیهی ایدئولوژیک داشتند )

می کوشیدند کشتارشان را توجیه کنند_ وسوسه خجولانه ای 

درونم شکل می گیرد که آهسته در گوشم نجوا می کند:شاید

حق با فرشتگان بود...