عشتار

گذشته، از مردن، محو شدن می ترسد...خود را مرتب

به زمان حال دعوت می کند...رویمان را به سوی خودش

باز می گرداند تا غنای زمان حال را بمکد...نابود کند و خود به

جای آن بنشیند...گذشته ما را برای خود می خواهد تا در تاریکی

مطلق فراموشی نغلطد...سقراط گفته است دانش یادآوری

است...شاید به این خاطر بود که آتن حکم به مرگش داد...

او لحظه های شاد زیستن را با خاطره های گذشته تباه می کرد

...هنر او زندگی در گذشته بود...هنر یادآوری گذشته ای که

حتی از آن شان نبود...او از گذشته رب النوعی تراشید 

تا لحظه غنی حال را در پایش قربانی کند...