عشتار

عشق دو طرفه وجود ندارد تنها دوست داشتن دو طرفه وجود 

دارد...عشق ،كيمياگري قرون وسطايي است...در كنش هاي او همواره 

يك سوي رابطه بايد بيشتر بگدازد...چرا كه هدف غايي تبديل يك فلز دون 

پايه به فلزي فراپايه/زر است...سوي ديگر بدون آنكه بداند همدست 

كيمياگر است...خود را كنار مي كشد_در حقيقت به فرمان كيمياگر_تا آن 

يكي در ميل كشندۀ خواستن گداخته شود...در پايان آنكه مي خواهد 

حتي اگر زر نشده باشد ديگر به دون پايگي قبل نيست...روح در او يك 

گام بالغ تر شده است...عشق خوب ،عشقي ناكام است...كام ،عشق 

را يك گام به عقب مي برد...به دوست داشتن...در هنر والا عشاق 

هميشه ناكام اند...در افسانه هاي پريان همواره خوشبخت اند...