هميشه از پشتِ چهره ،خودم را صدا مي زنم...راز اگر ملايم نباشد بي 

رحمانه مي كشد...پاره پاره مي كند...بايد از دور به معما بنگريم... 

معمايي كه نزديك شود شادماني را مي جود...تنها كسي خوشبخت  

است كه با صراحتِ خويش و با چهره بي نقاب جهان روبرو نباشد...نقاب 

،همان خوشبختي است...