عشتار

چرا تاريخ تنها روايت جنگ ها و رنج هاست؟چرا تاريخ شادي را دوست 

ندارد؟چرا تنها حافظۀ متناهي باشنده هاي متناهي شادي را مي نويسد 

و به خاطر مي سپارد؟تنها خاطره است كه رنجورانه به جستجوي شادي

مي رود نه تاريخ...شايد شادي ،كودكي رنج است و ما متناهيان 

به علت تناهي اجسادمان بزرگ شدنش را هرگز نمي بينيم.هرگز 

نخواهيم ديد.اما تاريخ مي بيند.ديده است.تاريخ كهن سال تر از ماست...