ببار ابر نخستین         ببار

بر این تمرد خسته

      انتظار طولانی تکلم

که سکوت کهن سال دهانش را

                      گل نامی

                     شکفته نساخت

     شگفتا !

     شگفتا مردی که منم!

زنانگی زمین         گناهانم را

   به خود می خواند

     ومن        تنهاتر از

          نخستین واژه

         در دهان یکی

                         کودکم!