امشب خبر بدی خواندم.خانم پری چهره کاتب توی پست اخیرش تنها

یک کلمه نوشته بود : بدرود.ایشان نویسنده ی وبلاگ کافه نوستالهای  

دردناک بود.حیف شد.نثرش را تحسین میکردم و یکی از لذتهای

مطالعاتیم مطالعه و تعقیب نوشتارهاشون بود.هر کجا باشند سلامت 

باشند.از شیوه ی برخوردشون با زبان مرد سالار و سنتی خوشم می 

آمد.تنها به بازگفت تجربه ی زنانه در چارچوب مردسالاری هنجار شده ی 

زبان اکتفا نمی کرد بلکه می کوشید صورتهای بیان را با محتوای 

عاطفی_اندیشگانی تجربه ی درون ذات زنانه همسو کند...